Pora na garść informacji.

Ładunek glikemiczny

Kategoria: porada

Indeks i ładunek glikemiczny to wskaźniki pozwalające przewidzieć, jakie reakcje w naszym organizmie wywoła zjedzenie produktu zawierającego węglowodany. Jednak mimo podobieństwa w nazwie parametry te nie są sobie równe.

Indeks glikemiczny (IG) informuje nas o tempie wzrostu poziomu glukozy we krwi po spożyciu węglowodanów. Im wyższy wskaźnik IG artykułu żywnościowego, tym szybciej ulega on strawieniu, powodując tym samym szybki wzrost glikemii poposiłkowej. Natomiast produkty cechujące się niskim IG trawią się wolniej, a co za tym idzie – nie wywołują gwałtownych skoków cukru we krwi. Indeks glikemiczny pozwala ocenić właściwości węglowodanów – czyli tempo ich wchłaniania. Jednak nie jest to parametr precyzyjny, ponieważ nie uwzględnia ilości zjedzonych węglowodanów podczas całego posiłku. Jeśli chcemy faktycznie określić, jaki wpływ na naszą glikemię poposiłkową będzie miało zjedzenie konkretnej ilości węglowodanów, powinniśmy posłużyć się ładunkiem glikemicznym.

Trzy grupy ładunku glikemicznego

Ładunek glikemiczny (ŁG) pozwala zorientować się w dokładnej ilości węglowodanów w danym posiłku i tempie, w jakim podniesie on poziom glukozy we krwi. Parametr ten opiera się na dwóch zmiennych wartościach: wskaźniku indeksu glikemicznego i rozmiarze standardowej porcji. Aby obliczyć ładunek glikemiczny posiłku, musimy pomnożyć ilość węglowodanów w zjedzonej porcji przez indeks glikemiczny spożytego produktu i całość podzielić przez sto. Otrzymany wynik możemy zakwalifikować do jednej z trzech grup ładunku glikemicznego: niskiej (≤ 10), średniej (≤ 19) lub wysokiej (≥ 20).

Zazwyczaj preferowanym przez pacjentów wskaźnikiem pomocnym przy układaniu diety jest tylko indeks glikemiczny. Metoda ta jest prostsza i nie wymaga obliczeń – wystarczy w tabeli IG znaleźć dany produkt i jeśli ma on niski wskaźnik, uwzględnić go w jadłospisie. Niestety, ze względu na mało precyzyjny charakter tego parametru możemy dojść do błędnych wniosków, które okażą się groźne zwłaszcza dla diabetyków. Jaka jest zatem zaleta korzystania z ładunku glikemicznego?

Zaleta korzystania z ładunku glikemicznego

Dla przykładu: według tabeli indeksu glikemicznego IG arbuza wynosi 70, coca-cola ma natomiast IG równe 58. Biorąc pod uwagę tylko IG, moglibyśmy dojść do wniosku, że korzystniej będzie wypić szklankę napoju niż zjeść porcję owocu. Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ IG nie uwzględnia zjedzonej porcji, odnosi się do całego produktu – w tym wypadku kilograma arbuza. Jeśli posłużymy się ŁG, to dowiemy się, że zjedzona porcja arbuza (150 g) ma ładunek równy 9, a dla coca-coli (puszka o pojemności 0,33 l) ŁG wynosi 20, czyli znacznie więcej.

Metoda z wykorzystaniem ładunku glikemicznego pozwala precyzyjniej oszacować zjedzoną ilość węglowodanów, a przez to przewidzieć ich realny wpływ na poziom glukozy we krwi. Ma to olbrzymie znaczenie, zwłaszcza dla chorych na cukrzycę, którzy muszą dbać o utrzymywanie glikemii na stałym, niskim poziomie. Mimo iż stosowanie ŁG wymaga wykonania dodatkowych obliczeń, z punktu widzenia chorego dodatkowy wysiłek przy korzystaniu z ŁG na pewno się opłaci.